Soms heb je voor een debat te weinig tijd, soms is het verslag te kort. Voor het Lux debat in Nijmegen over het WRR-rapport ‘Minder pretentie, meer ambitie' geldt beide. Er was te weinig tijd en het verslag op onze ‘debat'-site 1komma4miljard.nl is veel te eenzijdig, stelt Jack van Ham, algemeen directeur van ICCO.

In vele toonaarden heb ik mij inmiddels positief over het rapport van Peter van Lieshout c.s. uitgelaten. Een rapport op het goede moment, realistisch over de mogelijkheden van ontwikkelingshulp, erkennend naar complexiteit en tijdsintensiviteit. Goed en prettig leesbaar. Daar moet voor mij het debat dus ook niet over gaan. Als ik Peter wil complimenteren doe ik dat in een andere setting, niet in een debat, wat hij ook graag wil voeren.

Graag had ik willen aangeven dat de nota te veel poging doet om binnen de traditionele grenzen van hulp en samenwerking instrumentele oplossingen aan te dragen. Te veel nieuwe architectuur en ‘maakbaarheid' voor problemen waarvan net daarvoor zo briljant is gezegd dat dat soort oplossingen niet bestaan. Te veel betrokken mensen en potentiële supporters van verandering onnodig onderuit gehaald om nog op hun bijval te mogen rekenen.

Wat voor mij ‘na het rapport' en na de vele debatten en publicaties weer eens duidelijk wordt, is dat ontwikkeling en rechtvaardigheid voor het grootste deel van de wereld niet tot stand zal komen door landenfocus of meer gerichtheid op economische groei en net zo min door NLaid of afschaffing van de medefinanciering. Dat zijn wijzigingen in de marge die misschien even voor licht of opluchting, en zeker voor een afleiding van de werkelijke issues,  zorgen.

Wat mij deze week meer op scherp zette in relatie tot het debat over ontwikkelingssamenwerking en de toekomst waren twee berichten over ontwikkelingen in en door China. Het Aziatisch economisch wonder heeft in China gezorgd voor een 0,4% bovenklasse die 70% van alle rijkdom verdeelt. En inmiddels slaan zij met hun wonderbaarlijke economie hun vleugels uit en bekwamen zich in ‘landjepik' en aankoop van bijv. hele kopervoorraden in Peru met achterlating van menselijke en ecologische puinhopen. Ondertussen zijn de bankbonussen weer op het oude niveau en is bekend dat multinationale ondernemingen 132 miljard euro aan belastinginkomsten onthouden aan ontwikkelingslanden..

Wat mij weer helder is , en daarvoor dank aan Peter c.s., is dat wij er wereldwijd niet in slagen "het collectieve welzijn te laten prevaleren boven individuele rijkdom" en dat de hier en daar opduikende hoop op op "kansen op een duurzame en rechtvaardiger samenleving" tijdens de financiële crisis, weer snel zijn vervlogen.

 Wat prominent in onze ICCO-alliantie reactie op de WRR nota moet staan en in onze aanpak moet terugkomen, is dat in de nabije toekomst:

"Ontwikkelingsamenwerking moet herpolitiseren, machtsmisbruik bestrijden en een terugkeer naar menselijke waarden bevorderen. Datis het verlicht eigenbelang. "Niet het recht van de sterkste, maar het overleven van de soort" (Herman Wijffels). Dat is volgens mij het enige ‘global good' waar wij allemaal belang bij hebben".